Przejdź do głównej zawartości

Wygrać z rakiem i żyć

Danuta Tywoniak z mężem Władysławem
Wywiad z Danutą Tywoniak, muzykiem, nauczycielką gry na skrzypcach, która nie poddała się w chorobie. Wygrała z rakiem piersi.

Gdy kobieta dowiaduje się, że ma raka, o czym najpierw myśli?

Nie było czasu na myślenie. Ta wiadomość spadła na mnie jak „grom z jasnego nieba”. Rak – słyszy się, że tu i ówdzie ktoś choruje. Chorują znajomi, przyjaciele – niestety zdarza się, że umierają – ale ja chora i to na raka? – nie dopuszczałam myśli, że mnie może spotkać również ta choroba.

Czy wierzyłaś, że Tobie uda się wygrać z rakiem? Trudno pogodzić się ze śmiercią ...

Kiedy faktycznie okazało się, że jest to na pewno złośliwa postać raka, w całym ferworze codziennych spraw, pracy – tak jak wcześniej wspomniałam - nie było czasu na myślenie. Trzeba było pójść do szpitala i poddać się temu wszystkiemu co zostało zaproponowane przez lekarzy. W tych momentach nie myślałam o tym, czy pokonam chorobę, czy umrę, rozpoczęłam się leczyć.

Jak to się zaczęło? Dowiedziałaś się, że masz raka i...

Za raz po moim ślubie, a w tym momencie jestem od 34 lat szczęśliwą mężatką, wyczułam jakieś dziwne głębokie zgrubienie na lewej piersi. Poszłam do lekarza, zrobiono mi USG – powiedziano mi, że taka moja uroda, są to tylko tak ukształtowane gruczoły tłuszczowe – podobno niektóre kobiety tak właśnie mają. Obserwowałam to miejsce przez lata, aż w którymś momencie poczułam, że zgrubienie się powiększyło. Natychmiast udałam się do lekarza rodzinnego, a ten nie zwlekając, skierował mnie do szpitala onkologicznego w Gliwicach. Najpierw odbył się szczegółowy wywiad psychologiczno – medyczny, potem szereg badań zakończonych „informacją” , że tylko operacja piersi może powstrzymać chorobę. Dzisiaj nie jestem w stanie podać ilości wyjazdów do kliniki, oczekiwania w kolejce, wśród setek ludzi , by usłyszeć słowa: „rak złośliwy – tylko operacja”, i z tą wiadomością wyjść z gabinetu, a potem powiedzieć to mężowi... By to zrozumieć – trzeba to przeżyć, a tego nikomu nie życzę.

Dla wielu Internet jest pierwszym źródłem informacji o chorobie. Jak to było w Twoim przypadku? 

W moim przypadku internet nie był i nie jest mocną stroną pobierania informacji – na to trzeba mieć czas. W tamtym momencie, tak wszystko szybko się działo, że jedynie rozmawiałam z osobami, które w życiu miały podobną sytuację, albo znajomych, czy kogoś w rodzinie, co przeszli chorobę nowotworową.

Nie brałaś pod uwagę alternatywnych metod leczenia?

Kiedy znalazłam się w szpitalu, wiedziałam, że muszę poddać się operacji – to było najważniejsze. Lekarze informowali tylko o tym, mówili, że wycięty guz będzie przekazany do badania histopatologicznego, z kolei trzy tygodnie oczekiwania na wynik badania, potem zebranie konsylium - i postanowią co będzie ze mną dalej.

Lekarze we właściwym czasie przekazywali mi kolejne informacje – tak było również z chemioterapią. Byłam tego wszystkiego do końca nie świadoma. Dzisiaj wiem, że fachowo, zgodnie ze sztuką psychologii, dozowali to wtedy, kiedy nastał czas. Inne metody leczenia – słyszałam o różnych „szarlatanach”, nawiedzonych „bioenergoterapeutach”, ale to mnie nigdy nie interesowało. Wiedziałam, że kilku znajomych korzystało z ich pomocy, słyszałam o przeróżnych cudownych preparatach stosowanych przez znane im osoby, które „podobno” pomagały. Wybrałam metodę leczenia polegającą na powierzeniu mojej choroby i wyzdrowienia mojemu Bogu – On w przeszłości nigdy mnie nie zawiódł. Skoro zaprowadził mnie do szpitala onkologicznego to wierzyłam, że tak poprowadzi umysł i ręce lekarzy, że wyjdę z tego zwycięsko. Tak się stało – tak chciał mój Bóg.

Szukałaś wsparcia ze stronyAmazonek?

Znam te panie – to cudowne osoby, niejednokrotnie z nimi rozmawiałam, ale z racji czasu i wykonywanej pracy, nie mogłam korzystać z zajęć rehabilitacyjnych i spotkań towarzyskich, które proponowały. Chciałam zaznaczyć w tym miejscu, że nie usunięto mi całej piersi – wykonano operację oszczędzającą – to też była odpowiedź Boża na modlitwy.

Po pierwszej chemii....

Przyjęłam sześć dawek "czerwonej" – najmocniejszej chemii, w odstępach trzy-tygodniowych, a następnie, piętnaście naświetlań radioterapeutycznych. Najpierw chemia. Przyjeżdżałam do szpitala na wlew trwający około 45 minut, potem powrót do domu i przeżywanie skutków z nią związanych: dreszcze, wymioty, katastrofalne samopoczucie... Nie chciałabym tego przeżywać jeszcze raz….

Gdy zaczęły wypadać Ci włosy...

Kiedy przyszłam na pierwszą chemię, poinformowano mnie, na czym polega to leczenie i poproszono bym skróciła włosy, bo skutkiem tego leczenia będzie ich wypadnięcie. Gdy poczułam się lepiej, po pierwszej dawce chemioterapii skróciłam włosy, nie zdając sobie sprawy, że na następnej już ich nie będę mieć... Moment, kiedy włosy w trakcie czesania zostają na szczotce, na grzebieniu, w dłoni, kiedy wychodzą całymi garściami, a w końcu stwierdza się ich brak..., dla kobiety, nawet najbardziej odpornej psychicznie i najbardziej wierzącej, to czas bardzo trudny...

Jak radziłaś sobie w tych trudnych chwilach, kiedy radość życia chciała od Ciebie odejść?

Radość życia jest i była we mnie zawsze, pomimo trosk życia codziennego. Zdarzało mi się popłakać – czasami było to niezamierzone, ale nie umiałam powstrzymać łez... Gdy pojawiały się momenty zwątpienia, gdy pytałam "dlaczego ja", momentalnie starałam się odepchnąć od siebie te złe myśli – nie zawsze się udawało...

Skąd w krytycznych chwilach przychodziła pomoc?

Jako osoba wierząca nie wierzę w przypadki. Bóg nigdy nie zostawi osoby, która mu bezgranicznie ufa. Kiedy byłam w szpitalu, na dzień przed operacją przyszedł lekarz, przynosząc do podpisania zgodę na operację. Wcześniej byłam u lekarza radioterapeuty, by podpisać zgodę na naświetlanie międzyoperacyjne. To były bardzo trudne chwile, gdyż składałam podpis, że zgadzam się na wszystkie powikłania, które mogą wystąpić w czasie i po operacji... Nie wytrzymałam wtedy... Płakałam, odczuwając ogromny lęk. Bóg w tej trudnej chwili – dzisiaj to wiem – przysłał mi moją przyjaciółkę z pracy, która prowadząc ze mną szczerą rozmowę, uspokoiła mnie. Jestem wdzięczna, że przyszła – to nie był przypadek.

Czy wiara pomaga w chorobie?

To jest bardzo trudne pytanie. To bardzo osobiste przeżycie. Jak było z moją wiarą, wie tylko mój Pan i ja. Wiem jedynie, że gdy wiara słabła, On brał mnie na ręce i mówił mi, że moje poddanie się, by mnie niósł, też jest wiarą.

Po leczeniu przyszedł czas na rekonwalescencje...

Mam wiele szczęścia do przyjaznych mi ludzi. Mój sąsiad jest rehabilitantem. Po powrocie ze szpitala momentalnie się mną zajął. Przychodził codzienne – masaże i systematyczne ćwiczenia. Przez trzy lata pracowałam z nim, wierząc w jego zaangażowanie i fachowość. To niesamowity człowiek! Nie wiem czy o tym wiadomo, że tego typu operacja, oprócz wycięcia guza, polega również na wycięciu węzłów chłonnych z pod pachy i dlatego konieczna jest potem rehabilitacja, gdyż ręka pozbawiona węzłów chłonnych jest bezwładna. Dzisiaj mogę powiedzieć, że władam ręką całkiem sprawnie. Męczy się ona wprawdzie szybciej niż zdrowa, dlatego darzę ją  tą „szczególną troską”. Jestem nauczycielką gry na skrzypcach – obydwie ręce są w tej pracy niezbędne. Lekarze po operacji stwierdzili, że więcej już nie będę grała – ale ja gram, nie tak jak wcześniej, ale mogę zagrać i moim podopiecznym pokazać jak się to robi. Spełniły się słowa mojego rehabilitanta: "Pani Danusiu – pani jeszcze zagra". Wtedy nie wierzyłam, aż przyszedł czas, gdy zagrałam na koncercie – pan Janusz był obecny. Płakałam ze szczęścia razem z nim – jego słowa się spełniły. Bóg jest wielki i posługuje się wielkimi ludźmi.

Czy jest jeszcze coś, czemu zawdzięczasz powrót do zdrowia?

Kiedy dowiedziałam się, że jestem chora, zaprzestałam jedzenia mięsa. Zostałam wegetarianką. Gdy wróciłam do domu ze szpitala po operacji, przed dalszym leczeniem chemioterapią i radioterapią, po wcześniejszej konsultacji z lekarzem, specjalistą z zakresu żywienia, zaczęłam stosować dietę wegańską, usuwając z mego jadłospisu także produkty nabiałowe. Taką dietę stosowałam przez trzy lata. Teraz, po siedmiu latach od operacji, jem ryby i od czasu do czasu białe mięso. Pan pozwolił, że od trzech lat mieszkam w przepięknym miejscu otoczonym lasami – sama też mam kawałek lasu na własność ze świeżymi grzybami. Korzystam z czystego powietrza spacerując po pobliskich okolicach. Staram się zawsze myśleć pozytywnie. Życie potrafi zaskoczyć w najbardziej nieoczekiwanym momencie, ale jak się przetrwa trudne chwile, to można powiedzieć, że jest się silniejszym. Tak to przynajmniej u mnie zafunkcjonowało.

W leczeniu raka nie zaleca się zwykle (w Polsce) zmiany diety...

Lekarze onkolodzy, przynajmniej Ci, z którymi miałam styczność, nie proponowali zmiany diety jako obligatoryjną metodę wspomagającą leczenie. Sama natomiast w wielu czasopismach czytałam, że nie powinno się spożywać szczególnie mięsa czerwonego w chorobach onkologicznych. Ja poszłam z dietą troszkę dalej i nie żałuję.

Czy muzyka pomaga w chorobie?

Muzyka otaczała mnie od najmłodszych lat - od wczesnego dzieciństwa, wyssałam ją z mlekiem matki. Mój rodzinny dom to „muzyczny” dom. Stąd też mój zawód, moja pasja – uczenie gry na skrzypcach. Chodziłam i chodzę na różnego rodzaju koncerty. Uważam, że różnorodność muzyki to jej siła przetrwania w każdym czasie. Koncerty w Filharmoniach to szczególne przeżycie – grają tam moi znajomi, koleżanki i koledzy z pracy - moi przyjaciele, którzy byli ze mną na dobre i złe. Piękna muzyka działa kojąco i uspokajająco – można słuchając jej zapomnieć o troskach i problemach. Człowiek czuje się zdrowszy i pozytywnie zmotywowany. Tak było i jest w moim przypadku.

Muzyka, śpiew to cząstka mojego życia – przez wiele lat śpiewałam solo i w zespołach koncertując w Polsce i za granicą. Od paru lat śpiewam rzadziej – gdy nie ćwiczy się profesjonalnie – codziennie – po pewnym czasie odczuwa się, że ten instrument – czyli głos - to już nie to co kiedyś. Uwielbiam słuchać śpiewu młodych ludzi. Znam wielu z nich, a co chwile pojawiają się nowe utalentowane osoby, które gdy śpiewają, to łza się w oku kręci.

Co dziś powiedziałabyś kobietom, które palą papierosy i nie dbają o to co jedzą? 

To smutne. Coraz więcej kobiet pokazuje swoją niezależność sięgając po papierosy. Ten nałóg jest szkodliwy, wszyscy o tym wiedzą. Nie będę przestrzegać przed tym, bo to co zakazane smakuje bardziej, mimo, że jest szkodliwe – tu potrzeba rozumu. Czy dieta „taka” czy „inna” jest właściwa - należy jej dotknąć, by przekonać się o korzyściach. Ci, którzy zawodowo zajmują się sprawami zdrowia, powinni mieć na tyle siły przebicia, by mówić o profilaktyce, informować jak zapobiegać chorobom.

Wczesne wykrycie raka i wdrożenie odpowiedniego leczenia bardzo często doprowadza do całkowitego wyleczenia. Jednak są tacy, którzy usłyszeli diagnozę "rak" i pogodzili się z nim, zamiast podjąć walkę. Jak im pomóc zmienić zdanie?

Teraz wiem na pewno, że wcześniej wykryty rak jest uleczalny. Dlatego koniecznie obserwujmy swój organizm. Raz w miesiącu dokładnie „zbadajmy” swoje piersi, by wykryć ewentualny stan chorobowy – to rada dla każdej kobiety. Dla własnego spokoju, również po 50-tym roku życia, korzystajmy z badań mammograficznych i cytologicznych – to połowa sukcesu we wczesnym wykryciu choroby. Pamiętajmy, że każdy z nas jest inny i nie można za kogoś przeżyć życia. Ci, którzy usłyszeli negatywną diagnozę – niech nie zwlekają z leczeniem – jeśli chcą żyć, to niech wierzą, że tak będzie. Ja wygrałam z rakiem i żyję.

Twoja największa motywacja powrotu do zdrowia?

Trudno określić największą z motywacji. Życie jest wielkim darem otrzymanym od naszego Boga, trzeba ze wszelkich sił dbać o nie. Pamiętajmy, że żyjemy nie tylko dla siebie. Kiedy Pan będzie chciał zabrać mnie z tego świata – dokona tego – czas pozostawiam Jemu.

Jesteś kobietą silną i gotową do walki o zdrowie i życie. Tak trzymać :-)

Wywiad prowadziła Agata Radosh 
www.siegnijpozdrowie.org

Komentarze

  1. LEPIEJ ZAPOBIEGAC NIZ LECZYC!!!!szukaj na you tube oncologo MARTIN BOSCH

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Zgadza się! Jeśli mamy zapobiegać chorobom lub odzyskać zdrowie, musimy zmienić nasz sposób życia, wprowadzić właściwą dietę, codziennie ćwiczenia i unikać leków, które są absolutnie w wielu przypadkach niekonieczne.

      Usuń

Prześlij komentarz

Komentarze publikowane są po zatwierdzeniu. Jeżeli szukasz swojego komentarza lub odpowiedzi na niego, sprawdź czy wszystkie są wczytane - użyj polecenia "Wczytaj więcej".

Popularne posty

Depresja – jak ją wykryć i pokonać?

Depresja dotyka 14 proc. światowej populacji. Oto dziesięć kroków wspomagających walkę z tą chorobą.

Anna ma 36 lat. Żyje z mężem i dwójką dzieci. Jednak to, czego doświadcza każdego dnia, trudno nazwać życiem. Przez większość czasu jej myśli przepełniają strach i obawy. Nie ma ku temu wyraźnego powodu, mimo to strach jest stale obecny w jej życiu. Często jest spięta, wygląda mizernie, na ciągle przemęczoną. Czasami płacze bez powodu. Uśmiech i radość jej dzieci nie robią na niej wrażenia. Nocami nie może spać. „To straszne. Przerażające. Jestem zrozpaczona. Dłużej już tego nie zniosę — wyznała mi. — Nie mam ochoty nic robić. Nie mogę się do niczego zmobilizować. Nigdzie nie wychodzę. Nie chcę się z nikim spotykać. Ciągle tylko leżę, mimo że nie mogę spać. Nieustannie myślę tylko o swoich problemach. Zbrzydło mi jedzenie. Przez ostatnie tygodnie straciłam pięć kilo. Czasami myślę sobie, że najlepiej byłoby po prostu skończyć z tym koszmarem”.

Anna jest ofiarą depresji — najpowszechnie…

Niebezpieczne owoce morza

Coraz częściej na polskich stołach goszczą frutti di mare, czyli mięczaki (małże, omułki, ostrygi, ślimaki, ośmiornice, kalmary) i skorupiaki (krewetki, kraby, homary, langusty). Dietetycy chwalą owoce morza ze względu na cenne wartości odżywcze, jednak ich spożywanie może wywołać zatrucia pokarmowe.
Spożywanie owoców morza staje się w Polsce coraz popularniejsze, a więc
i prawdopodobieństwo zatruć po ich spożyciu wzrasta. Większość zatruć wywołuje negatywne objawy neurologiczne lub ze strony układu pokarmowego. Niektóre mogą być śmiertelne dla człowieka — śmiertelność może sięgać 50 proc. przypadków.
Dlaczego tak się dzieje? Po pierwsze, zatrucia są spowodowane zanieczyszczeniem środowiska życia tych stworzeń fekaliami ludzkimi, w których mogą być obecne bakterie z rodzaju Salmonella lub Clostridium. Po drugie, większość owoców morza to filtratory — działają jak bardzo wydajny filtr wody. Można to sprawdzić, wrzucając małża do akwarium, w którym dawno nie wymieniano wody (zielonka…

Z boreliozą można wygrać

Wywiad z Lilianną Frankowską, prezesem Stowarzyszenia Chorych na Boreliozę, którego misją jest pomagać wszystkim, którzy czują się zagubieni i samotni w swojej chorobie.

Agata Radosh: Chciałam porozmawiać o boreliozie, nazywaną też chorobą z Lyme. Maleńki pajęczak zmienia plany tysiącom ludzi, aby nie powiedzieć – niszczy je… Ale zacznijmy od tego, w jaki sposób dochodzi do zakażenia?

Lilianna Frankowska: Kleszcze z rodzaju Ixodens ricinus występujące w Polsce,możemy spotkać już nawet w piwnicach, a nie tylko lasach czy łąkach. Są nosicielami wielu patogenów (podobno 140). Jednym z nich są bakterie z rodzaju Borrelia burgdorferi, które bytują i namnażają się w jelitach tych kleszczy. Kiedy kleszcz żeruje na swoim żywicielu, krętki aktywują się i wraz ze śliną przenikają pod skórę człowieka. Przyjmuje się, że do zakażenia dochodzi od 24 do 48 godzin, ale z naszych doświadczeń wynika, że ten czas może być znacznie krótszy. Należy podkreślić, że kleszcze we wszystkich swoich stadiach roz…

INOX – czyli o garnkach ze stali nierdzewnej

Czym kierujesz się kupując garnki czy sztućce? Czy wybierasz te ze stali nierdzewnej? Czy wiesz co oznacza symbol 18/10? 
Przy okazji poszukiwań szybkowaru w minionym tygodniu, rozczytałam się w temacie. A ponieważ uznałam to za interesujące, dzielę się tym.
Garnki mogą być wykonywane z różnych materiałów odpornych na wysoką temperaturę i deformację np.: ze stali węglowej (najczęściej emaliowane i zdobione), stopów aluminium, stopów miedzi, stali nierdzewnej chromowo-niklowej (INOX to jej symbol), żeliwa, szkła i ceramiki (w tym gliny). Niewątpliwie, naczynia do naszej kuchni powinny być mądrze wybrane, ponieważ używając nieodpowiednich naczyń, łatwo o kłopoty ze zdrowiem.

Witamina B12 - fakty i mity

Nagranie wykładu dr. Romana Pawlaka z USA poświęconego kwestii zapobiegania niedoborom witaminy B12. Wykład odbył się dnia 20 lipca 2013 r. w Poznaniu, w ramach działalności Stowarzyszenia Promocji Zdrowego Stylu Życia.

W zdecydowanej większości przypadków okazuje się, że wiedza jaką posiadamy odnośnie witaminy B12 w świetle aktualnych doniesień naukowych jest nieprawdziwa. Niedobór witaminy B12 występuje dość powszechnie na całym świecie. W grupie osób narażonych na jej niedobór znajdują się miedzy innymi weganie (ludzie, którzy nie spożywają mięsa i produktów pochodzenia zwierzęcego),laktoowowegetarianie (osoby, które nie spożywają produktów mięsnych, ale włączają do diety produkty pochodzenia zwierzęcego, takie jak mleko, przetwory mleczne i jajka), osoby po 50 roku życia, niezależnie od ich diety, osoby, które poddały się operacji żołądka lub którym wycięto dolną część jelita cienkiego, a także osoby chorujące na AIDS. Inni, w tym np. osoby chorujące na cukrzycę, a także każda os…