Jedzmy podagrycznik!

Podagrycznik pospolity 🌿🌿 należy do rodziny selerowatych. W średniowiecznej Polsce sprzedawano go jako warzywo na targowiskach. Dziś niektórzy chcieliby wykorzystać podagrycznik np. do sałatki, ale nie mają pewności, czy zerwą właściwą roślinę, bowiem podagrycznik można pomylić z innymi chwastami. O ile podagrycznik jest chwastem jadalnym, podobnie wyglądają pewne chwasty niejadalne.

Myślę, że nabrałam już wprawy w temacie i chcę przekazać podstawowych osiem wskazówek, które upewnią was, że zerwaliście na pewno podagrycznik.

1. Roślina ma rozgałęzione kłącze.
2. Listki są pikowane.
3. Podagrycznik posiada trzy grupy liści na łodyżce – grupa górna ma trzy listki, dwie grupy dolne mają po dwa listki (zwłaszcza młode rośliny), ale mogą mieć także po trzy.
4. Listki nie są ze sobą połączone.
5. Łodyżka nie ma włosków, jest naga.
6. Łodyżka na całej długości ma charakterystyczne wyżłobienie (rowek).
7. Przekrój łodyżki jest trójkątny.
8. Przecięta łodyżka ma charakterystyczny zapach.

W zielu podagrycznika występuje wiele związków chemicznych, min. kumaryny, karotenoidy, flawonoidy i chlorofil. To dobre źródło witamin oraz mikro- i makroskładników, szczególnie potasu, magnezu, cynku i manganu.

Podagrycznik odrasta nawet z najmniejszego fragmentu kłącza. Można wykopać na łące i przesadzić do ogrodu w zacienione miejsce. I pokochać!

Podagrycznik można wykorzystać do sałatek, soków i szejków. Udokumentowano stosowanie w przeszłości nadziemnych części rośliny do przygotowywania zup, zwłaszcza na Kresach Wschodnich. Nazwa ludowa podagrycznika to barszcnica, nawiązująca właśnie do zupy z podagrycznika. Kulinarne znaczenia posiadają zwłaszcza młode pędy rośliny.
Smacznego!