Podagrycznik pospolity 🌿🌿 należy do rodziny selerowatych. W średniowiecznej Polsce sprzedawano go jako warzywo na targowiskach. Dziś niektórzy chcieliby wykorzystać podagrycznik np. do sałatki, ale nie mają pewności, czy zerwą właściwą roślinę, bowiem podagrycznik można pomylić z innymi chwastami. O ile podagrycznik jest chwastem jadalnym, podobnie wyglądają pewne chwasty niejadalne.
Myślę, że nabrałam już wprawy w temacie i chcę przekazać podstawowych osiem wskazówek, które upewnią was, że zerwaliście na pewno podagrycznik.
- Roślina ma rozgałęzione kłącze.
- Listki są pikowane.
- Podagrycznik posiada trzy grupy liści na łodyżce – grupa górna ma trzy listki, dwie grupy dolne mają po dwa listki (zwłaszcza młode rośliny), ale mogą mieć także po trzy.
- Listki nie są ze sobą połączone.
- Łodyżka nie ma włosków, jest naga.
- Łodyżka na całej długości ma charakterystyczne wyżłobienie (rowek).
- Przekrój łodyżki jest trójkątny.
- Przecięta łodyżka ma charakterystyczny zapach.
W zielu podagrycznika występuje wiele związków chemicznych, min. kumaryny, karotenoidy, flawonoidy i chlorofil. To dobre źródło witamin oraz mikro- i makroskładników, szczególnie potasu, magnezu, cynku i manganu.
Podagrycznik odrasta nawet z najmniejszego fragmentu kłącza. Można wykopać na łące i przesadzić do ogrodu w zacienione miejsce. I pokochać!
Podagrycznik można wykorzystać do sałatek, soków i szejków. Udokumentowano stosowanie w przeszłości nadziemnych części rośliny do przygotowywania zup, zwłaszcza na Kresach Wschodnich. Nazwa ludowa podagrycznika to
barszcnica, nawiązująca właśnie do zupy z podagrycznika. Kulinarne znaczenia posiadają zwłaszcza młode pędy rośliny.
Smacznego!
Komentarze
Prześlij komentarz
Komentarze publikowane są po zatwierdzeniu. Jeżeli szukasz swojego komentarza lub odpowiedzi na niego, sprawdź czy wszystkie są wczytane - użyj polecenia "Wczytaj więcej".