O przeżywaniu adwentu

Święta Bożonarodzeniowe już za parę dni. Trwa czas gorących zakupów. Zastanawiamy się, czy wybrane przez nas prezenty dla bliskich będą trafione czy też nie. W tej przedświatecznej gonitwie brakuje czasu (lub/i potrzeby) na duchowe przeżywanie, na wewnętrzną refleksję. Jednak bez refleksji nad pytaniem kto tak naprawdę urodził się ponad 2000 lat temu w Betlejem, kim On jest dla mnie osobiście, święta stają się okazją tylko do wspólnego biesiadowania; ramką do obrazu, ale bez obrazu; formą bez treści. 

Coraz mniej ludzi uczęszcza na nabożeństwa, coraz mniej chce słuchać o religii, coraz mniej w ogóle wierzy w Boga. Przybywa w społeczeństwie ludzi zeświecczonych, bezideowych, zorientowanych jedynie materialistycznie, niewyznających żadnych wyższych wartości. Ale w grudniu piszą o Bogu największe czasopisma i portale, dlatego też i my wykorzystujemy ten moment, i chcemy wprowadzić czytelnika w osobistą zadumę nad miejscem Jezusa w życiu każdego z nas.

Ludzie, którzy nie chcą wierzyć w Chrystusa, przedstawiają różnego rodzaju intelektualne uzasadnienia swojej niewiary. Kwestionują historyczność biblijnych sprawozdań. Powątpiewają w prawdziwość cudów opisanych w ewangeliach. Podważają boskie natchnienie ksiąg biblijnych. W większości przypadków ich niewiara ma takie samo podłoże jakie wskazał sam Jezus: "Nie wierzycie, bo nie jesteście z owiec moich". Ludzie tacy nie chcą należeć to Jego trzody. Nie chcą iść tam, gdzie On prowadzi. Nie chcą podążać Jego krokiem. Nie chcą by ktoś wskazywał im na zasady, dyktował co wypada, a co nie. Ich pragnienie bycia w pełni niezależnymi rodzi w nich niechęć do Niego, jako Pasterza, i doprowadza do rozumowania rodzącego sprzeciw i wątpliwości.

Szczerze myślący człowiek ma odwagę wierzyć w to, o czym świadczą fakty, choć skutki wynikające z takiej wiary mogą mu wydawać się kłopotliwe. Jeśli wiara w Chrystusa wymaga takich cech jak "miłość, radość, pokój, cierpliwość, uprzejmość, dobroć, wierność, łagodność, wstrzemięźliwość", to szczery człowiek będzie gotów podporządkować się Chrystusowi i pozwoli się wprowadzić na taki właśnie poziom życia. Jeśli wiara w Boga wymaga poddania swojej woli pod Jego kierownictwo, to człowiek kochający Boga będzie gotów się poddać.

Potrzeba odwagi, by czytać Pismo Święte. Potrzeba odwagi, by powiedzieć: "Wierzę, że Chrystus powróci tu na ziemię". Takie wyznanie jest odważne, bo jego skutki diametralnie zmieniają życie człowieka. Tak samo potrzeba odwagi, by podczas składania świątecznych życzeń życzyć czegoś więcej niż zdrowia, szczęścia, pomyślności... Kiedyż, jak nie teraz, jest czas by życzyć bliskim silnej wiary, nieustającej nadziei, ofiarnej i przebaczającej miłości, siły do podążania za naukami Chrystusa...?

Wieszcz Mickiewicz pisał: "Wierzysz, że Bóg się zrodził w betlejemskim żłobie, lecz biada ci, jeśli nie zrodził się w tobie". Podczas adwentu dobrze zrobimy, gdy uświadomimy sobie, że "adwent" to okres przypominający wierzącym oczekiwanie na powtórne przyjście Jezusa Chrystusa, który przyjdzie nie jako malutkie i bezradnie dziecko, lecz jako Król Królów i Pan Panów, oddać każdemu według uczynków Jego. To przyjście nastąpi w mocy i w chwale. Na to wydarzenie każdy musi przygotować się sam. Ono na pewno, prędzej czy później nadejdzie.

Póki czas jeszcze, pozwólmy Chrystusowi panować w naszych sercach. Przez studiowanie Biblii i modlitwę szukajmy Jego kierownictwa w życiowych decyzjach. Poznajmy Jego charakter i prośmy, aby przekształcił nasze serca na Swoje podobieństwo. Idąc taką drogą każdego dnia, trwając w Nim, jak gałązka trwa w pniu drzewa, będziemy wydawać owoce społeczności z Nim. A wówczas zniknie lęk przed śmiercią, strach przed sądem Bożym. Będziemy z tęsknotą oczekiwać tego dnia, kiedy Jezus Chrystus ukaże się na obłokach Nieba – kiedy nastanie wypełnienie adwentu (łac. adventus – przyjście).

Wykorzystano:
Skarby Biblii, s. 30.
Znaki Czasu 12/13, s. 3.