Przejdź do głównej zawartości

Światowy Dzień Suchych Nasion Roślin Strączkowych i przepis na zupę Dahl

Co roku 10 lutego obchodzimy Światowy Dzień Suchych Nasion Roślin Strączkowych. Inicjatywa obchodzenia Światowego Dnia Suchych Nasion Roślin Strączkowych narodziła się w 2016 r w FAO (Organizacja Narodów Zjednoczonych do spraw Wyżywienia i Rolnictwa). 

Święto jest okazją do podniesienia świadomości na temat znaczenia tych nasion i korzyści z nich płynących. 

Plony roślin strączkowych, takich jak soczewica, fasola, soja, groszek, groch, ciecierzyca i bób są istotnym źródłem białek roślinnych i aminokwasów. Są bogate w żelazo, cynk, błonnik pokarmowy, minerały i witaminy z grupy B. Są również niskotłuszczowe, nie zawierają cholesterolu i glutenu oraz mają niski indeks glikemiczny. Stanowią podstawę zdrowej diety i mają znaczenie zarówno dla zdrowia ludzi, jak i zwierząt. Pomagają w walce z otyłością i chorobami chronicznymi takimi jak cukrzyca, choroby wieńcowe, a nawet nowotwory. 

Strączki stanowią główny składnik wielu narodowych i regionalnych dań, np. pieczonej fasoli, chili, humusu, zupy Dahl czy popularnego falafela. Suche nasiona roślin strączkowych mogę być przechowywane przez wiele miesięcy bez utraty wartości odżywczych.

Zupa Dahl (expresowa)

Składniki na zupę dla 4 osób:
  • 2 szklanki czerwonej soczewicy 
  • 2 słoiki pulpy pomidorowej lub 2 puszki posiekanych pomidorów 
  • 4 cm świeżego imbiru
  • 3 duże ząbki czosnku
  • 3 łyżki oliwy z oliwek
  • 4 szklanki bulionu wegetariańskiego (lub wody)
  • sól, pieprz do smaku
  • 1 łyżeczka garam masala
  • 1 łyżeczka kuminu
  • 1/2 łyżeczki kurkumy

Przygotowanie:
Imbir i czosnek obrać, zetrzeć na tarce o drobnych oczkach, po czym delikatnie podsmażyć kilka minut na rozgrzanej oliwie. Po chwili wsypać przyprawy. Nastepnie dodać pomidory (razem z sokiem), wypłukaną dokładnie soczewicę i 4 szklanki bulionu. Gotować pod przykryciem około 25 min na wolnym gazie, co jakiś czas mieszając. W razie potrzeby dolać trochę wody. Można dodać też szklankę mleczka kokosowego. Podawać z zieloną pietruszką i pieczywem.

Komentarze

Popularne posty

Niebezpieczne owoce morza

Coraz częściej na polskich stołach goszczą frutti di mare , czyli mięczaki (małże, omułki, ostrygi, ślimaki, ośmiornice, kalmary) i skorupiaki (krewetki, kraby, homary, langusty). Dietetycy chwalą owoce morza ze względu na cenne wartości odżywcze, jednak ich spożywanie może wywołać zatrucia pokarmowe. Spożywanie owoców morza staje się w Polsce coraz popularniejsze, a więc i prawdopodobieństwo zatruć po ich spożyciu wzrasta. Większość zatruć wywołuje negatywne objawy neurologiczne lub ze strony układu pokarmowego. Niektóre mogą być śmiertelne dla człowieka — śmiertelność może sięgać 50 proc. przypadków. Dlaczego tak się dzieje? Po pierwsze, zatrucia są spowodowane zanieczyszczeniem środowiska życia tych stworzeń fekaliami ludzkimi, w których mogą być obecne bakterie z rodzaju Salmonella lub Clostridium. Po drugie, większość owoców morza to filtratory — działają jak bardzo wydajny filtr wody. Można to sprawdzić, wrzucając małża do akwarium, w którym dawno nie wymieniano wody

O przaśnych chlebach, czyli podpłomykach i macach

W dawnych czasach chlebem nazywano cienki placek - z roztartych kamieniami ziaren, wody i odrobiny soli, wypiekany na rozgrzanych kamieniach. Taki, nazwijmy go dalej chleb, był przaśny (nie podlegał fermentacji) i dlatego określano go słowem "przaśnik". Słowianie takie pieczywo nazywali podpłomykami. Hindusi mówią o nim czapatti, Żydzi maca, a Indianie tortilla. Więc bez cienia wątpliwości rzec można, że chleby przeszłości posiadały zdecydowanie inną recepturę niż dzisiejsze chleby. Nie było w nich przede wszystkich ani drożdży, ani zakwasu. Świeże, przaśne pieczywo jest zdrowe, w przeciwieństwie do świeżego pieczywa na drożdżach czy zakwasie. Przaśne podpłomyki nie obciążają żołądka kwasem i fermentacją. Dziś, wzorem naszych prapradziadów możemy także spożywać przaśny, niekwaszony chleb. Najprostszy przepis na podpłomyki to: wziąć mąkę, wodę i trochę soli. Z tych składników zagnieść ciasto, dodając mąkę w takiej ilości, aby ciasto nie kleiło się do palców. Z kolei r

Czy Jan Chrzciciel był wegetarianinem?

Zgodnie z twierdzeniem zawartym w Mt 3,4 oraz Mk 1,6 dieta Jana Chrzciciela składała się z „szarańczy i miodu leśnego” [gr. akrides , l.mn. słowa akris ]. Nie wiadomo, czy ewangeliści mieli na myśli, że Jan nie jadał niczego innego poza szarańczą i miodem leśnym, czy też, że stanowiły one główne składniki jego pożywienia. Możliwe jest również, że „szarańcza i miód leśny” uważane były za składniki wyróżniające dietę proroka, podobnie jak „odzienie z sierści wielbłądziej i pas skórzany” sprawiały, że był uważany za następcę starożytnych proroków. Jan mógł też ograniczać się do spożywania „szarańczy i miodu leśnego” tylko wtedy, gdy inne produkty spożywcze nie były łatwo dostępne. „Szarańcza i miód leśny” mogły w końcu stanowić jedynie przykłady różnorodnych produktów spożywczych dostępnych w naturze, a nazwy te należy traktować jako stosowany w krajach Orientu obrazowy sposób na podkreślenie jego samotniczego, pełnego wstrzemięźliwości życia, które wiódł z dala od ludzi. Z uwagi na fak

Superodżywianie, czyli o ludziach, którzy zapomnieli umrzeć

Nagranie wykładu Katarzyny Lewkowicz-Siejki pt.: " Superodżywianie, czyli o ludziach, którzy zapomnieli umrzeć ​", który odbył się w kwietniu 2018 roku w Poznaniu w ramach działalności Stowarzyszenia Promocji Zdrowego Stylu Życia - Sięgnij Po Zdrowie. Mgr Katarzyna Lewkowicz-Siejka jest dziennikarką i promotorką zdrowego stylu życia; autorką wielu radiowych audycji medycznych oraz kilkudziesięciu publikacji prasowych i wykładów poświęconych współczesnym problemom zdrowotnym, dietoterapii oraz medycynie naturalnej opartej na naukowych badaniach.

Dieta i styl życia Adwentystów. To wydłuża życie!

Badania naukowe dowiodły, że amerykańscy Adwentyści Dnia Siódmego należą do najdłużej żyjących ludzi na świecie. Ich styl życia zmniejsza ryzyko chorób przewlekłych i wydłuża życie.  W poniższym filmie lek. Marka Skoczylasa usłyszą Państwo o badaniach na tej populacji i czynnikach stylu życia Adwentystów.