Przejdź do głównej zawartości

Mam łuszczycę. Co mogę jeść?

Łuszczyca należy do jednych z najczęstszych chorób zapalnych skóry. Obecnie wiadomo, że choroba nie dotyczy samej skóry, ale jest ogólnoustrojowa i stanowi czynnik ryzyka rozwoju m.in. otyłości, cukrzycy i chorób sercowo-naczyniowych.

Choć predyspozycje genetyczne determinują wystąpienie łuszczycy, to czynniki środowiskowe wpływają na ujawnienie się zmian chorobowych. Obok infekcji i sytuacji stresujących dieta jest jednym z najistotniejszych czynników środowiskowych. W przeprowadzonych badaniach zauważono, że nieprawidłowe nawyki dietetyczne mają związek z występowaniem otyłości, cięższym przebiegiem łuszczycy i obniżeniem jakości życia.

Dieta niskokaloryczna

Redukcja masy ciała zdecydowanie poprawia przebieg choroby. Zastosowanie więc diety ubogoenergetycznej (800-1000 kcal/dobę) do 8 tygodni powoduje nie tylko utratę masy ciała, ale również redukcję zmian chorobowych i poprawę wskaźnika jakości życia. W badaniach chorzy z łuszczycą, którzy zastosowali dietę ubogoenergetyczną doświadczali szybszego ustępowania zmian chorobowych niż chorzy, którzy nie zastosowali takiej diety. Okresowe stosowanie (pod opieką specjalisty) diety niskokalorycznej może stanowić uzupełnienie terapii chorych na łuszczycę.

Dieta wegetariańska

Choć brakuje dużych, obiektywnych badań porównawczych, udowadniających działanie diety wegetariańskiej w łuszczycy, to na podstawie prowadzonych obserwacji uważa się, że może ona znacznie poprawić przebieg łuszczycy. Zwiększone spożycie potasu u stosujących dietę wegetariańska ma wpływ na biosyntezę kortyzolu, który wykazuje działanie przeciwzapalne. W jednym z badań, podając pacjentom z łuszczycą potas rozpuszczany w soku winogronowym uzyskano po miesiącu wyższe stężenia potasu i kortyzolu w surowicy. W dietach wegetariańskich spożywa się zwykle więcej wielonienasyconych niezbędnych kwasów tłuszczowych, które biorą udział w syntezie eikozanoidów, będących związkami o działaniu pro lub przeciwzapalnym.

Kwasy omega-3

Dieta bogata w kwasy omega-3 ma działanie przeciwzapalne. Podczas gdy kwasy z rodziny omega-6 mogą stymulować produkcję elementów prozapalnych, to kwasy omega-3 działają odwrotnie. Zrównoważony stosunek kwasów omega-3 do omega-6 w diecie powinien wynosić 1:1,8 (wg United States National Institutes of Health Panel). Niestety dieta w krajach wysokocywilizowanych ma zaburzone proporcje – w przeciętnej diecie stosunek ten wynosi 15-20:1.

Wśród ludności afrykańskiej bardzo rzadko notuje się zachorowania na łuszczycę. Podstawą diety mieszkańców Afryki jest bogata w omega-3 kukurydza. Ponadto badania wykazały, że w mleku kobiet kongijskich jest szczególnie wysoka zawartość kwasów omega-3 (ALA i DHA). Także dzieci w Nigerii mają w porównaniu do dzieci z Niemiec wyjątkowo wysokie stężenie kwasów omega-3 w osoczu. Suplementy kwasów omega-3 mogą być cennym czynnikiem uzupełniającym terapię pacjentów z łuszczycą.

Mięso i nabiał

Poziom kwasów omega-3 w mięsie i produktach mlecznych jest znikomy, a te właśnie stanowią sporą część diety mieszkańców krajów wysokocywilizowanych. Dodatkowo zawierają one większe ilości kwasu arachidonowego, co powoduje nadprodukcję prozapalnych eikozanoidów, pogarszając proces leczenia chorych na łuszczycę.

Gluten

W kilku badaniach z udziałem osób chorych na łuszczycę stwierdzono częstsze występowanie bezobjawowej enteropatii glutenozależnej (patologicznego stanu w obrębie jelit będącego następstwem nietolerancji glutenu). Część doniesień potwierdza poprawę zmian łuszczycowych po zastosowaniu diety bezglutenowej przy współistniejącej celiakii, a nawet u chorych ze zmianami łuszczycowymi bez celiakii, ale z obecnymi przeciwciałami IgA lub IgG AGA. Praca Michaelssona oceniła efekt trzymiesięcznej diety bezglutenowej u pacjentów z łuszczycą AGA-dodatnich i AGA -ujemnych. U pierwszych stwierdzono redukcję zmian łuszczycowych, a u drugich brak efektu terapeutycznego. Powrót do diety zawierającej gluten powodował pogorszenie zmian łuszczycowych w grupie pierwszej. Wyniki te zachęcają, by chorzy na łuszczycę poddani zostali próbie zastosowania diety bezglutenowej chociaż na okres 3 miesięcy.

Antyutleniacze

Trwający przewlekle stan zapalny w łuszczycy wpływa na tworzenie się wolnych rodników tlenowych, prowadząc do stresu oksydacyjnego. Efektem tego jest stymulacja procesów miażdżycowych. Pod wpływem stresu oksydacyjnego zwiększa się również produkcja prozapalnych eikozanoidów. Wykazano w badaniach, że zastosowanie diety obfitującej w zielone warzywa, marchew, pomidory i świeże owoce sprzyja poprawie stanu skóry. Podobne działanie ma suplementacja selenem, koenzymem Q oraz witaminą E.

Witamina D

Witamina D odgrywa bardzo ważną rolę w zmniejszeniu ryzyka zapadalności na choroby autoimmunologiczne, układu krążenia i niektóre nowotwory. U pacjentów leczących się z powodu łuszczycy, u których dodatkowo występowała osteoporoza, zastosowanie witaminy D spowodowało ustępowanie zmian chorobowych. U pacjentów łuszczycowych występuje zwykle bardzo niski poziom witaminy D. W łuszczycy pochodne witaminy D stosowane są przede wszystkim miejscowo. Doustne stosowanie wysokich dawek jest ograniczane z powodu ryzyka powikłań w postaci hiperkalcemii i hiperkalciurii.

Białko serwatkowe XP-828L

Badania z podwójną ślepą, przy zastosowaniu białka serwatkowego XP-828L, które jest suplementem pochodzących z ekstraktu bydlęcej serwatki pokazały znaczną redukcję zmian chorobowych w porównaniu z pacjentami otrzymującymi placebo.

Witamina B 12

Podczas prób pozajelitowego stosowania witaminy B12 u pacjentów łuszczycowych nie zauważono korzystnych rezultatów.

Alkohol

Alkohol nasila zmiany chorobowe i śmiertelność pacjentów z łuszczycą. Alkohol m.in. stymuluje uwalnianie histaminy, zwiększa stężenie kwasu arachidonowego, zwiększa podatność na zakażenia skóry, może również wywoływać stres oksydacyjny. Dodatkowo konsumpcji alkoholu często towarzyszy spożywanie wysokiej zawartości tłuszczów nasyconych oraz niskie spożycie warzyw i owoców. Powoduje to zaburzony stosunek kwasów omega-3 do omega-6.

Kawa

Wpływ kawy i kofeiny na nasilenie zmian łuszczycowych jest kontrowersyjny. Nie rozstrzygnięto jednoznacznie czy kofeina może być czynnikiem prowokującym wystąpienie zmian łuszczycowych, choć badania portugalskie potwierdziły słaby, ale istotny związek spożycia napojów zawierających kofeinę (kawa, yerba mete, cola, kakao, czekolada, guarana) z zaostrzeniem zmian łuszczycowych.

Zioła

Przeciwzapalne działanie wykazuje stosowanie rumianku pospolitego oraz łopianu większego. Wspomagająco w leczeniu łuszczycy wykorzystuje się także sarsaparillę, krokosz bawarski i korzeń lukrecji. Ostatniego nie zaleca się stosować u pacjentów z chorobami nerek, wątroby, cukrzycą, zaburzeniami rytmu serca, nadciśnieniem tętniczym, zaburzeniami elektrolitowymi i u kobiet w ciąży.

Sok grejpfrutowy

Pacjenci zażywający cyklosporyny powinni być informowani, że należy unikać spożywania soku grejpfrutowego w czasie leczenie.

Podsumowanie

Pacjenci z łuszczycą powinni unikać spożywania alkoholu, czerwonego mięsa, tłuszczów zwierzęcych i podrobów, żywności wysokoprzetworzonej, zawierającej konserwanty, potraw smażonych, kawy, ostrych przypraw i glutenu. Zaleca się spożywać dużo produktów roślinnych, zawierających kwasy omega-3, antyutleniacze i zadbać o wyrównany poziom witaminy D.

Agata Radosh

Źródło: http://polki.pl/zdrowie/choroby,luszczyca-dieta,10419237,artykul.html

Komentarze

  1. Bardzo przydatne informacje. Właściwie to powinine informowac o tym lekarz stwierdzający chorobę, żeby pacjent nie pogarszał sam swojego stanu, bo nie wie, że dane produkty mu szkodzą...

    OdpowiedzUsuń
  2. Przy łuszczycy bardzo ważne jest doprowadzenie wątroby do dobrej kondycji, wyeliminowanie przewlekłych stanów zapalnych tj. pasożytów,bakterii i wirusów, następnie odczulenie alergenów centralnych jak gluten czy inne białka oraz roztocza. Polecam poszukanie będącego na wysokim poziomie gabinetu biorezonansu, w którym terapeuta ma wiedzę i chęć pomocy innym.

    OdpowiedzUsuń

Prześlij komentarz

Komentarze publikowane są po zatwierdzeniu. Jeżeli szukasz swojego komentarza lub odpowiedzi na niego, sprawdź czy wszystkie są wczytane - użyj polecenia "Wczytaj więcej".

Popularne posty

Niebezpieczne owoce morza

Coraz częściej na polskich stołach goszczą frutti di mare , czyli mięczaki (małże, omułki, ostrygi, ślimaki, ośmiornice, kalmary) i skorupiaki (krewetki, kraby, homary, langusty). Dietetycy chwalą owoce morza ze względu na cenne wartości odżywcze, jednak ich spożywanie może wywołać zatrucia pokarmowe. Spożywanie owoców morza staje się w Polsce coraz popularniejsze, a więc i prawdopodobieństwo zatruć po ich spożyciu wzrasta. Większość zatruć wywołuje negatywne objawy neurologiczne lub ze strony układu pokarmowego. Niektóre mogą być śmiertelne dla człowieka — śmiertelność może sięgać 50 proc. przypadków. Dlaczego tak się dzieje? Po pierwsze, zatrucia są spowodowane zanieczyszczeniem środowiska życia tych stworzeń fekaliami ludzkimi, w których mogą być obecne bakterie z rodzaju Salmonella lub Clostridium. Po drugie, większość owoców morza to filtratory — działają jak bardzo wydajny filtr wody. Można to sprawdzić, wrzucając małża do akwarium, w którym dawno nie wymieniano wody

O przaśnych chlebach, czyli podpłomykach i macach

W dawnych czasach chlebem nazywano cienki placek - z roztartych kamieniami ziaren, wody i odrobiny soli, wypiekany na rozgrzanych kamieniach. Taki, nazwijmy go dalej chleb, był przaśny (nie podlegał fermentacji) i dlatego określano go słowem "przaśnik". Słowianie takie pieczywo nazywali podpłomykami. Hindusi mówią o nim czapatti, Żydzi maca, a Indianie tortilla. Więc bez cienia wątpliwości rzec można, że chleby przeszłości posiadały zdecydowanie inną recepturę niż dzisiejsze chleby. Nie było w nich przede wszystkich ani drożdży, ani zakwasu. Świeże, przaśne pieczywo jest zdrowe, w przeciwieństwie do świeżego pieczywa na drożdżach czy zakwasie. Przaśne podpłomyki nie obciążają żołądka kwasem i fermentacją. Dziś, wzorem naszych prapradziadów możemy także spożywać przaśny, niekwaszony chleb. Najprostszy przepis na podpłomyki to: wziąć mąkę, wodę i trochę soli. Z tych składników zagnieść ciasto, dodając mąkę w takiej ilości, aby ciasto nie kleiło się do palców. Z kolei r

Czy Jan Chrzciciel był wegetarianinem?

Zgodnie z twierdzeniem zawartym w Mt 3,4 oraz Mk 1,6 dieta Jana Chrzciciela składała się z „szarańczy i miodu leśnego” [gr. akrides , l.mn. słowa akris ]. Nie wiadomo, czy ewangeliści mieli na myśli, że Jan nie jadał niczego innego poza szarańczą i miodem leśnym, czy też, że stanowiły one główne składniki jego pożywienia. Możliwe jest również, że „szarańcza i miód leśny” uważane były za składniki wyróżniające dietę proroka, podobnie jak „odzienie z sierści wielbłądziej i pas skórzany” sprawiały, że był uważany za następcę starożytnych proroków. Jan mógł też ograniczać się do spożywania „szarańczy i miodu leśnego” tylko wtedy, gdy inne produkty spożywcze nie były łatwo dostępne. „Szarańcza i miód leśny” mogły w końcu stanowić jedynie przykłady różnorodnych produktów spożywczych dostępnych w naturze, a nazwy te należy traktować jako stosowany w krajach Orientu obrazowy sposób na podkreślenie jego samotniczego, pełnego wstrzemięźliwości życia, które wiódł z dala od ludzi. Z uwagi na fak

Superodżywianie, czyli o ludziach, którzy zapomnieli umrzeć

Nagranie wykładu Katarzyny Lewkowicz-Siejki pt.: " Superodżywianie, czyli o ludziach, którzy zapomnieli umrzeć ​", który odbył się w kwietniu 2018 roku w Poznaniu w ramach działalności Stowarzyszenia Promocji Zdrowego Stylu Życia - Sięgnij Po Zdrowie. Mgr Katarzyna Lewkowicz-Siejka jest dziennikarką i promotorką zdrowego stylu życia; autorką wielu radiowych audycji medycznych oraz kilkudziesięciu publikacji prasowych i wykładów poświęconych współczesnym problemom zdrowotnym, dietoterapii oraz medycynie naturalnej opartej na naukowych badaniach.

Dieta i styl życia Adwentystów. To wydłuża życie!

Badania naukowe dowiodły, że amerykańscy Adwentyści Dnia Siódmego należą do najdłużej żyjących ludzi na świecie. Ich styl życia zmniejsza ryzyko chorób przewlekłych i wydłuża życie.  W poniższym filmie lek. Marka Skoczylasa usłyszą Państwo o badaniach na tej populacji i czynnikach stylu życia Adwentystów.