Dzień ostatnich razów

Dokładnie pięć lat temu był dzień, który nie wyróżniał się niczym szczególnym. Nie miał w sobie nic z pożegnania. Był zwykły — zwykły jak wiele innych dni.

To był dzień, w którym ostatni raz rozmawiałam z Tatą przez telefon. 

To był dzień, w którym ostatni raz byłam z Nim w Jego domu. Ostatni raz pomagałam Mu ubrać i zdjąć płaszcz.

To był dzień, w którym ostatni raz wsiadł do mojego samochodu. Ostatni raz usiadł obok. Ostatni raz zapiął pas. Ostatni raz widział drogę do miasta, którą przemierzał regularnie przez 57 lat.

To był dzień, w którym ostatni raz był na wizycie u lekarza i wyszedł zadowolony.

To był dzień, w którym ostatni raz proponowałam, byśmy razem wypili herbatkę poza domem.

To był dzień, w którym ostatni raz poprosiłam Tatę, by podzielił się ze mną swoimi wspomnieniami.

To był dzień, w którym ostatni raz rozmawialiśmy. Ostatni raz przytulaliśmy się. Ostatni raz głaskałam Jego dłoń. 

To był dzień, w którym ostatni raz modliliśmy się razem. 

To był dzień, w którym ostatni raz uśmiechnęłam się do Taty.

To był dzień, w którym ostatni raz spojrzał na mnie i powiedział: „Już dużo dziś dla mnie zrobiłaś. Masz też swoje sprawy do załatwienia". 

Odjeżdżając, ostatni raz zobaczyłam jak podszedł do okna i machał mi ręką. To był nasz rytuał. Zawsze.

Nie wiedziałam, że to będzie ostatni raz...

Następnego dnia w południe Tata zasnął snem śmierci. Bez pożegnania.

Wierzę jednak, że nasze drogi znów się kiedyś skrzyżują — wierzę, że spotkamy się tam, gdzie nie będzie już rozstań i pożegnań.

***

Życie rzadko daje nam możliwość wielkich pożegnań. Najważniejsze rozdziały zamyka po cichu.

Dziś, po pięciu latach od tamtego wtorku, pamiętam, że nie znamy dnia ani godziny.... Ale znamy chwile, w których możemy wnieść szczęście w czyjeś życie — zadzwonić, napisać, pomóc, coś ofiarować, zawieźć, posiedzieć razem, powiedzieć miłe słowo, zapytać "jak się masz?", powspominać stare dzieje, pomodlić się, wypić herbatkę, uśmiechnąć się do kogoś, przytulić, pogłaskać...

Nie marnujmy żadnej okazji, żeby być dla kogoś, bo czasem to właśnie zwyczajne gesty stają się pożegnaniem, o czym dowiadujemy się dopiero później.

Agata Radosh
siegnijpozdrowie.org